Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Przepraszam, że nie daje odpowiedzi na komentarze tak nieliczne, a sprawiające mi tyle przyjemności. Powodujące miłe uczucie w sercu, wołające "kogoś to obchodzi!".
Muszę wylać coś z siebie. Za dużo tego siedzi wewnątrz.
Nie mam już najlepszej przyjaciółki. Już dłuższy czas jej nie było, ale zapomniałam, że kiedykolwiek powiedziała mi prosto w twarz, że nasza znajomość nie ma sensu. Dzisiaj to zrobiła. Zabolało, jak cholera. Przywykłam do tego, że jej nie ma, ale gdy się odezwała i rozmawiałyśmy właściwie normalnie... Cóż. Złudne nadzieje zostały rozwiane. Zamykamy rozdział.
Nie umiem wyjaśnić przepełniającego mnie smutku, poczucia osamotnienia, rozpaczy, obojętności, niechęci. To wszystko prowadzi do poważnych rozważań na temat samobójstwa - ucieczki ostatecznej. Cóż, rozważania te sprawiają mi chorą przyjemność, jakby zbliżały mnie do błogiej nicości, dawały chwilowe ukojenie.
Powinnam iść do lekarza, tak, wiem. Powinnam już dawno zadzwonić do psychologa. Powinnam już dawno zabrać się za to, bo przecież nie radzę sobie sama. W ogóle sobie nie radzę, a będzie tylko coraz gorzej. Zatracam się. Mnie już właściwie nie ma.
Zgubiłam się w zeznaniach. W toku myślowym... Pozostanę przy tym. Tak, na razie pozostanę przy tym co już napisałam.
